Zijderupsen van Maxim Koiproducts
De zijderupsen van Maxim onderscheidden zich door kwaliteit. Het kwaliteitverschil zit hem niet alleen in het feit dat onze zijderupsen van superieure kwaliteit zijn, maar de manier van verwerken waarborgt deze kwaliteit. De zijderupsen van Maxim worden namelijk op een andere manier gedroogd en verpakt dan bij andere aanbieders. De gedroogde zijderupsen zijn een bijproduct van het productieproces van zijde. Nadat de zijde geoogst is van de rups, worden onze zijderupsen meteen gedroogd met warme lucht. Nadat ze zijn afgekoeld worden ze meteen verpakt in lucht-en licht dichte zakken waardoor alle voedingstoffen worden behouden en er geen vervuiling optreedt. Onze producent behandelt de rupsen als een officieel product en niet als afval wat ook nog wat geld oplevert.
De Koi vinden de zijderupsen van Maxim fantastisch en zijn hiermee makkelijk handtam te maken.
Bij de meeste verkochte zijderupsen worden namelijk na het oogsten van de zijde, de zijderupsen op een zeiltje in de zon gegooid. Ze blijven daar open en bloot liggen waardoor ze onder wisselende temperaturen drogen. Hierdoor gaan voedingstoffen verloren en kan er verrotting optreden. Daarnaast verzamelt zich stof en ander vuil op en tussen de zijderupsen. Indien er zich een koper meldt, worden de zijderupsen in zakken geschept en verpakt. Deze zijderupsen zijn begrijpelijkerwijs goedkoper wat meer winst oplevert voor degene die ze verkoopt. U herkent deze zijderupsen meestal aan het feit dat ze kleiner zijn, er veel stukjes tussen zitten die niet van de zijderupsen afkomstig zijn en dat er veel stof op zit.
Onze zijderupsen zijn volledig biologisch en vrij van kleur-, geur- ,smaakstoffen en conserveringsmiddelen. Zijderupsen bevatten een hoog gehalte aan eiwitten en vetten wat dit natuurproduct tot de ideale snack maakt voor de Koi.
De zijderupsen zijn uitsluitend een extraatje voor uw Koi en zijn geen vervanging van het normale korrelvoer. Dit komt omdat zijderupsen naast veel eiwitten ook vet bevatten, waardoor een teveel niet goed is voor uw Koi.
Wij adviseren om zijderupsen vanaf een watertemperatuur van 17 graden Celsius te voeren. Dit is omdat het metabolisme van de Koi dan op een hoger niveau draait en zij de zijderupsen beter kunnen verteren.
Om de vertering nog verder te verhogen kunt u de zijderupsen vooraf een half uur weken in warm water waardoor hij iets zachter wordt.
3 liter (700gram): 11,50 euro
8,25 liter (2100 gram): 26,00 euro
Algemene informatie zijde en zijderupsen (bronnen: internet)
De zijderups
De zijderups is een larve (een vlinderpop) van de Bombyx vlinder van de moerbeiboom (Bombyx Mori) en een van de weinige insecten, naast de honingbij en de cochenille-schildluis, die door de mens voor zijn product (zijde) gekweekt wordt. Hij kreeg zijn naam omdat hij zich uitsluitend voedt met de verse bladeren van de witte moerbeiboom (Morus Alba).
De zijderups
Tegenwoordig is de zijderups volledig afhankelijk van de mens voor zijn voortplanting en komt hij bijna niet meer in het wild voor. De zijdevlinder legt aan het begin van de zomer zo’n 500 eitjes. De eieren doen er ongeveer 10 dagen over om uit te komen. Vanaf dan eten ze dag en nacht. Zijderupsen voeden zich met de blaadjes van de moerbeiboom. Zolang ze jong zijn krijgen ze de kleinere en zachtere blaadjes te eten, maar eenmaal wat ouder, komen daar de grotere blaadjes en zelfs takjes bij.
Zijderupsen vlak voor het maken van de cocon
De meest gebruikte kweekrups, de Bombyx Mori, geeft kwalitatief de beste zijde. De teelt hiervan gebeurt vandaag de dag echter meestal onder gecontroleerde omstandigheden, zoals klimaatbeheersing en soms het toedienen van kunstmatig voedsel. Dit voedsel bestaat uit een mengsel van meel, suiker, vet en plantaardig materiaal. Tegenwoordig lukt het de kweekindustrie om meerdere broedsels per jaar te kweken, tot zo’n acht oogsten per jaar.
Binnen 35 dagen na het uitkomen (afhankelijk van de soort) vormen de larven (inmiddels rupsen) een cocon. Deze cocon dient als bescherming tegen vochtige hitte, zware regen en felle zon tijdens de gedaantewisseling van rups naar vlinder. De omzetting van rups naar vlinder kan alleen slagen bij een gelijkmatige temperatuur en vochtigheid. De cocon bestaat uit 2 zijden filamenten die ze wel 100.000 keer om zich heen spinnen en heeft een lengte van ongeveer3000 meter, waarvan de eerste750 metervan een matige kwaliteit is, de volgende1500 meterzijn van uitmuntende kwaliteit, en de laatste750 meteris weer wat minder. De draad is ongeveer 10 micrometer dik. Er zijn Ongeveer 5000 van deze cocons zijn nodig om1 kilogramzijde te maken.
Het spinsel waarin de rups haar gedaantewisseling ondergaat naar vlinder, komt als een kleverige stof uit het lichaam van de rups en wordt snel hard bij aanraking van lucht. De zijderups produceert de draden tegelijkertijd met een soort lijm, sericin genaamd, dat uit zijn lijfje komt en weeft een cocon om zich heen, dat met die lijm goed vast blijft zitten. Na grofweg 4 dagen is de cocon klaar. Voor die tijd hebben de rupsen zichzelf tot 7500 keer hun aanvankelijke grootte gegeten.
Zijderupsen die bezig zijn hun cocon te maken
De zijderupsen worden gedood door hete dampen of door ze onder te dompelen in heet water. Hierdoor lost de lijm op die de zijdedraad aan zijn lijf plakt en kan de draad in zijn geheel afgewikkeld worden.
Zijderupsen bevatten geen chloor en bevatten een enzym, serrapeptase genaamd, dat als eigenschap heeft dat het absorberen van calcium efficiënter verloopt. Dit enzym wordt ook gebruikt in bepaalde medicatie voor het bestrijden van oedemen en ontstekingen, evenals voor de aanvullende behandeling van de luchtwegen
Geschiedenis zijdeproductie
De zijdeteelt stamt uit China, waar men al in de oudheid ontdekte hoe deze vlinder op de bladeren van de witte moerbei te kweken was. De Chinezen ontdekten ook hoe en op welk moment men de pop moest doden om de zijdedraad waaruit de cocon gesponnen is, in zijn geheel af te kunnen wikkelen.
Vier tot vijf duizend jaar v. Chr. werd in China al zijde gesponnen en verweven tot kleding en stoffen. China was lange tijd het enige land ter wereld dat het geheim van de zijdeproductie kende en verdedigde dit monopolie met man en macht. Op smokkel van eitjes van zijderupsen en moerbeiboomblaadjes stond de doodstraf! De zijdeteelt was immers een zeer lucratieve handel voor de Chinezen. In de Romeinse tijd was zijde letterlijk haar gewicht in goud waard. De kostbare zijde werd eerst over land, en later over zee geëxporteerd over bepaalde trajecten die in de 19e eeuw de zijderoute zou gaan heten.
Pas in de zesde eeuw begon de zijdeteelt zich ook buiten China te ontwikkelen in landen als Japan en India, en via Byzantium (het huidige Istanbul) tevens in het Middellandse Zeegebied. In de 17e eeuw werden pogingen ondernomen om ook in West-Europa teelt en productie van zijde te introduceren. Ook in Nederland (Zeeland) werd in een aantal kloosters met zijdeteelt geëxperimenteerd. Deze pogingen mislukten doorgaans vanwege de grote kwetsbaarheid van zowel de zijderups als de moerbeiboom. Toch vindt op sommige plekken in Nederland nog steeds zeer kleinschalige productie van zijde plaats.
Eigenschappen zijde
Chemisch gezien lijkt zijde sterk op wol. Beide bestaan hoofdzakelijk uit eiwitten, maar in tegenstelling tot wol zijn zijdegaren glad (het heeft geen kroezing) en hebben ze geen geschubde structuur, waardoor het fraai glanst. Het zijdedraad is het fijnste van alle natuurlijke vezels.
Zijde beschikt over een groot aantal gebruiksvriendelijke eigenschappen en leent zich voor diverse toepassingen. Behalve voor kleding wordt het dan ook voor tal van andere doeleinden gebruikt. Denk hierbij aan beddengoed, woontextiel, vulling voor dekbedden etc.
Zijde is zowel sterk als elastisch. Je kunt een draad wel met een vijfde van de oorspronkelijke lengte uitrekken voor het breekt. Zijde laadt zich nauwelijks statisch op en schijnt, volgens antroposofische inzichten, een beschermende werking te bezitten tegen aardstralen. Zijde, en met name wildzijde, kan veel vocht opnemen (tot 40%) zonder dat de stof vochtig aanvoelt. Het beschikt tevens over iso-thermische eigenschappen waardoor het bij warm weer koel aanvoelt en bij koud weer juist behaaglijk warm. Zijde is daarom populair als basismateriaal voor sport- en vrijetijdskleding. Verder is zijde weinig gevoelig voor schimmels en motten. Een nadeel van deze stof is dat het bij hoge temperaturen en onder invloed van zonlicht snel verkleurd.
Productie van zijde
De productie van zijde draait dus eigenlijk maar om twee basiselementen: de zijderups en de blaadjes van de Moerbeiboom. De bodemgesteldheid speelt een belangrijke rol in de uiteindelijke kwaliteit van het product. De kwaliteit (kleur en dikte) van de zijdegaren wordt bepaald door de weersomstandigheden. Hete, vochtige lucht resulteert in een slechtere kwaliteit en droge, minder warme, lucht staat garant voor goede zijde.
Zijde heeft altijd een chique imago gehad en werd vanwege de hoge prijs tot voor kort alleen door mensen uit rijkere kringen gedragen. Massaproductie in lage-lonenlanden heeft echter voor een ommekeer gezorgd tot een toenemend aanbod van goedkope zijden confectiekleding. Nieuwe verwerkingstechnieken hebben bovendien het onderhoud van zijden kleding vergemakkelijkt en de kleding zo voor meer mensen aantrekkelijk gemaakt.
In vergelijking met andere grondstoffen voor kleding en textiel neemt zijde een zeer bescheiden plaats in binnen de wereldhandel. Slechts 0,2% van de wereldproductie in textielvezels bestaat uit zijde. De totale productie van zijde bedraagt jaarlijks ongeveer 100.000 ton per jaar. Nederland importeert jaarlijks ongeveer 89 ton zijden stoffen.
China is met een productie van 72.000 ton ruwe zijde per jaar wereldwijd een koploper. In 2002 werd in totaal 134 ton per jaar geproduceerd en dit is stijgende. Andere zijdeproducerende landen als India, Japan, de voormalige Sovjet Unie en Brazilië komen er ver achteraan. In Italië, Spanje, Frankrijk en Zwitserland wordt ook nog steeds, in nóg mindere mate, zijde geproduceerd. Japan had ooit een grote rol in de wereldzijdeproductie, maar industrialisering deed in korte tijd de lonen aanzienlijk stijgen wat zijdeteelt onrendabel maakte en de ondergang van de zijdeproductie betekende.